“คณะศรัทธาญาติโยมลูกหลานได้ให้ความใส่ใจสนใจสร้างอนุสรณ์สถานขององค์หลวงตา แต่ก็ยังมีบางจุดที่ยังขาดอยู่ หลวงพ่อจึงได้บอกกล่าว เพราะคณะศรัทธาญาติโยมบางคนก็อยากจะรู้ว่าตอนนี้ยังขาดตกบกพร่องที่ตรงไหนบ้าง ในส่วนของห้องน้ำได้ครบแล้ว ตอนนี้ก็ยังมีถนนทางเดินรอบโครงการ และถนนทางเชื่อมจิตกาธาน ศรัทธาญาติโยมผู้ใดอยากจะร่วมสมทบ ๑ ตารางเมตร ๒ ตารางเมตร หรือครึ่งตารางเมตรก็ได้ เพื่อให้งานของหลวงตาไม่สะดุด ไหลลื่นไป หากทำสิ่งอื่นเสร็จแล้วแต่ถนนรอบพระเจดีย์ยังเป็นถนนคลุกฝุ่นอยู่ ก็เหมือนกับทำไม่เสร็จ หลวงพ่อจึงได้บอกกล่าวให้คณะศรัทธาญาติโยมได้ฟัง ผู้ที่มีศรัทธาที่มีส่วนร่วม ก็เหมือนกับได้สร้างหนทาง คือมรรคะ คือหนทางไปสู่ความบริสุทธิหลุดพ้น หนทางไปสู่ความสุขความเจริญ เพราะเราได้สร้างถนนพระเจดีย์องค์หลวงตา ใคร ๆ ไป ก็ต้องได้ผ่านถนนของเราเข้าไปกราบพระเจดีย์ เราก็ได้มีส่วนในบุญกุศลนั้นด้วย ไม่รู้ว่ากี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นกี่แสนล้านคนที่จะได้เดินผ่านเข้าไปบนถนนของเรา เมื่อผ่านเข้าไปในถนนของเรา เราก็สาธุ ผู้ใดก็ตามได้เดินผ่านถนนของข้าพเจ้าเข้าไป ข้าพเจ้าขอมีส่วนร่วมในบุญกุศลจากท่านในการเดินเข้าไปกราบเจดีย์ขององค์หลวงตา อย่างในครั้งนางวิสาขาได้สร้างศาลาที่วัดบุพพาราม เมื่อสร้างเสร็จแล้วแต่ละชั้นก็ปูพรมทั้งหมด ก็มีเพื่อนบอกว่ามีผ้าพรมอย่างดี อยากจะปูด้วย จะให้ไปปูที่ไหน นางวิสาขากำลังรับแขกอยู่ก็เลยบอกก็ว่าให้ไปดูตรงไหนที่ยังว่างก็ปูได้เลย ทางเพื่อนก็เลยหอบพรมไปดู ก็เห็นว่าเต็มหมด ก็คิดว่าเรานี้ไม่มีบุญวาสนาก็เลยหอบพรมกลับมา พอนางวิสาขารู้ ก็เลยให้ไปหาพระอานนท์ เดี๋ยวพระอานนท์จะพานำไปปู พระอานนท์ก็พาไปปูที่ทางบันไดขึ้น พระอานนท์บอกว่าปูพรมที่ตรงนี้ได้บุญมากนะ เพราะใครที่ผ่านเข้ามาก็ต้องเหยียบพรมนี้ทั้งหมดทุกคน จะเข้าไปกราบพระพุทธเจ้า ไปทำสังฆกรรมก็ต้องผ่านต้องเหยียบพรมนี้ เพื่อนนางวิสาขาได้ฟังก็ยินดีพออกพอใจ จึงปูพรมที่ทางเข้าประตูตรงนั้น หลวงพ่อก็คิดว่าถ้าเราสร้างถนนให้คนเข้าไปในเจดีย์ขององค์หลวงตา ใคร ๆ ก็ต้องผ่านถนนของเรา หลวงพ่อจึงได้บอกกล่าวให้คณะศรัทธาญาติโยมได้ร่วมกันตามกำลังของเรา”