หลวงพ่อเข้าไปกราบองค์หลวงตา เข้าไปกราบท่าน เข้าไปนั่งถามไถ่กราบคารวะท่าน ท่านก็พูดธรรมะให้ฟังเป็นชั่วโมงกว่านะ เราก็นั่งใกล้ๆท่านเวลาท่านจะบ้วนปากเราก็ได้จับกระโถนให้ท่าน เวลาจะฉันน้ำเราก็ถวายน้ำท่าน อยู่ใกล้ขนาดนั่นแหละ ท่านก็พูดธรรมะให้ฟัง ท่านพูดเสียงไม่ดังนะ ท่านก็ยกขาที่ท่านปวดขึ้นไปเหยียบบนเก้าอี้ ขาหนึ่งก็หย่อนลงมา

ท่านพูดธรรมะว่า เรานี้หมดแล้วนะ เราหมดงานแล้ว ตั้งแต่ก่อนเราภาวนานี้เอาอย่างสุดๆเลย ท่านว่านะ อย่างสุดๆ ไม่มีอะไรที่จะหนักยิ่งกว่าการภาวนา ทำอย่างจริงจังจริงๆ แต่เดี๋ยวนี้มันหมดงานแล้ว ก็ไม่คาดไม่คิดว่าใจของเรานี้จะเป็นใจทั้งแท่ง เป็นธรรมธาตุ ใจออกจากวงวัฏฏะ ไม่หมุนเวียนกับวัฏฏสงสารอีกแล้ว รู้ได้แก่ใจ มันหลุดพ้นเมื่อไหร่มันก็รู้ กิเลสมันพังออกจากใจเมื่อไหร่ก็รู้ เรารู้ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายของเราแล้ว เราจะไม่เกิดอีกแล้วเราก็รู้แก่ใจอีก ท่านพูดเมื่อวานลักษณะอย่างนี้

จากนั้นท่านก็บอกว่านี้นะ วันที่เราได้ตัดกิเลสลงไป เราเรียนปริยัติอยู่กี่ปี ท่านก็ว่าให้ฟังอีก หลวงพ่อไม่กล้าจะพูดยืนยันในจุดนี้ เพราะมันลืม ๆ สรุปแล้วก็คือพรรษาที่ ๑๖ ที่ท่านได้บรรลุธรรมที่วัดดอยธรรมเจดีย์ ท่านบอกว่า เราได้สู้อย่างสุด ๆ เดี๋ยวนี้เราอดคิดเป็นห่วงหมู่พวกเพื่อนไม่ได้ จะจริงจังหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้ามันไม่จริงจังเหลาะแหละมันก็ไปไม่ได้นะ ถ้าจริงจังมันไปได้นะ เราก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าเราจะไปได้ เราก็จริงจังจริง ๆ ผลที่สุดเราก็สลัดกิเลสออกจากใจของเราได้จริง ๆ ไม่มีความสงสัยในใจเลยแม้แต่หน่อยเดียว ทุกวันนี้อยู่ไปก็อยู่แบบนั้นแหละ อยู่แบบคนว่างงาน เราว่างงานแล้วนะ ตื่นขึ้นมาไม่รู้จะทำอะไร มันว่างในจิตในใจ ไปก็เท่านั้นอยู่ไปเป็นวัน ๆ ไป อยู่ไปเรื่อย ๆ อยู่เป็นวัน ๆ เดือน ๆ ปีไป อยู่ไปอย่างนี้ แต่จะให้เราคิดภาวนาชำระกิเลสอีกมันไม่มีอีกแล้ว ไม่รู้ว่ากิเลสตัวไหนจะเข้ามาหาเราได้อีกมันหมดแล้ว หมดในจิตในใจ เรารู้แก่ใจไม่มีกิเลสตัวไหนจะเข้ามาต่อกรกับเราได้อีกแล้ว ใจของเราเป็นธรรมธาตุแล้ว เป็นธาตุที่เป็นธรรมแล้ว ท่านย้ำอยู่อย่างนี้

ที่หลวงพ่อพูดให้ฟังนี้ไม่ใช่หลวงพ่อเอาคำพูดของท่านขึ้นมานะ หลวงพ่อก็กลัวจะลืมเหมือนกัน หลวงตาท่านพูดค่อยมาก เสียงท่านเบา ท่านก็บอกว่าเราไม่เคยพูดให้ใครฟังนะ ถ้าพูดให้ฟังก็เหมือนกับคนที่เชื่ออีกอย่างหนึ่งไม่เชื่ออีกอย่างหนึ่ง เพราะฉะนั้นเราจึงไม่พูดให้ใครฟัง นี้เราจะพูดให้ท่านฟัง ท่านพูดให้หลวงพ่อฟัง เราจะพูดให้ท่านฟังนี้ กลางคืนเรานั่งภาวนานะ เราอยู่ที่นี้เทวดามาเต็มหมดนะ มามากนะ มาคนไหนก็มาอนุโมทนา มาเพื่อถามปัญหา มาเพื่อฟังเทศน์ กลางคืนมามากนะ

เราก็ฟังเสร็จแล้วเราก็ถาม มามากเสมอทุกคืน ๆ หรือว่าบางคืนน้อยบางคืนมากครับผม คือเราถามอยากจะให้พระได้ยิน

ท่านว่า บางคืนก็ไม่มากแต่ก็มากอยู่ แต่บางคืนก็น้อยมันไม่เสมอกัน ที่พระอินทราธิราช มาขอฟันขององค์หลวงตาคราวนั้นนะ ที่หลวงตาว่าฟันหาย ตอนเช้ามาฟันหายไปเลยนั้นล่ะ จากนั้นท่านได้มาอีกไหมครับผม หลวงพ่อถาม ไม่มาไม่เห็นมาอีก อันนี้เราจะไม่พูดให้แก่ใครฟังนะ

เรื่องนี้ที่หลวงพ่อพูดหลวงพ่อกันลืมไว้เฉย ๆ นะ ถ้าหลวงพ่อไม่พูดใส่ MP3 ไว้ก็จะลืมเลือนลางไปอีก หลวงพ่อได้ยินกับหูจริง ๆ เมื่อวานนี้ ได้ยินที่ท่านนั่งอยู่ พ่อแม่ครูบาอาจารย์ ท่านรู้ท่านเห็นท่านไม่พูดง่าย ๆ เหมือนกันนะ ที่หลวงพ่อพูดไม่ใช่หลวงพ่อเอาความลับหลวงตามาพูด พูดไว้เพื่อให้อยู่ในเทปไว้ให้ลูกหลาน ต่อไปภาคภายหน้าจะได้เป็นข้อสังเกต เป็นแนวทางว่า องค์หลวงตานี้ท่านรู้เห็นอย่างไร เมื่อวานท่านยืนยัน เราได้ฟังเต็มหูสองหูเลย เต็มใจเต็มหัวอกหัวใจเลยว่างั้นเถอะ ที่หลวงตาท่านพูดให้ฟัง ท่านเน้นภาคปฏิบัตินี้อย่างมากเลย

เพราะฉะนั้น ขอให้พระลูกหลานน้องนุ่งทั้งหลาย ลูกศิษย์ลูกหาทั้งหลาย ทั้งฝายพระทั้งฝ่ายฆราวาสญาติโยม ให้มุ่งมั่นให้ตั้งอกตั้งใจ อย่าไปหวังอะไรในโลก โลกนี้จะเกิดแก่เจ็บตายเท่านั้นนะ ถึงจะร่ำรวยมั่งมีศรีสุขขนาดไหน อีกสักวันหนึ่งก็เตรียมหีบเตรียมโลงไว้เลย มันไม่มีอะไรที่จะเป็นสวรรค์วิมานต่อไปภาคภายหน้าหรอก ขอให้พวกเรามุ่งเน้นหนักในศีลในธรรม มรรคผลนิพพานมีจริง

หลวงพ่ออินทร์ถวาย สันตุสสโก
จากพระธรรมเทศนา “ชุมนุมเทวดา”
แสดงธรรมเมื่อวันที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๓ (ข้อมูลอ้างอิง-วันที่ออนไลน์: ~ 1 มกราคม 2565)
สร้างเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2565, วันที่ถอดข้อมูล: 26 สิงหาคม 2565, ถอดจากและที่มา-อ้างอิงจากลิงค์: บรรณานุกรม